چو از باد سحر برگ شقایقهای نعمانی

چراغان کرد شیراز و بساتین را بدان آیین

که گفتی صبح نورانی دمید از شام ظلمانی

به جنبش ز اهتزاز باد هرسو شعله شمعی

به هردروازه طرحی تازه افکندست کز شرحش

فرومانم چو باقل با همه تقریر سحبانی

به هریک طرح چل بستان سرا افکنده کز گردون