مرتب باب هر قصرش چو صنعتهای جمشیدی

ز فرط شوق کیوان آمدست اینک به دهقانی

به هر بستانسرا قصری که گیتی با همه وسعت

نیاردکردن اندر قصر هر بستان شبستانی

مهذب خاک هر باغش چو حکمتهای لقمانی

تو پنداری دو صف خوبان نشستشند رویارو

که با هم طعن همچشمی زنند و لاف همشانی