مهذب خاک هر باغش چو حکمتهای لقمانی

به هر بستانسرا قصری که گیتی با همه وسعت

نیاردکردن اندر قصر هر بستان شبستانی

مرتب باب هر قصرش چو صنعتهای جمشیدی

تو پنداری دو صف خوبان نشستشند رویارو

که با هم طعن همچشمی زنند و لاف همشانی

بود جنات عقبی هشت و اینک زاهتمام او