تو پنداری دو صف خوبان نشستشند رویارو

نیاردکردن اندر قصر هر بستان شبستانی

مرتب باب هر قصرش چو صنعتهای جمشیدی

مهذب خاک هر باغش چو حکمتهای لقمانی

که با هم طعن همچشمی زنند و لاف همشانی

بود جنات عقبی هشت و اینک زاهتمام او

برونست از شمر جنات شیراز از فراوانی