بود جنات عقبی هشت و اینک زاهتمام او

مهذب خاک هر باغش چو حکمتهای لقمانی

تو پنداری دو صف خوبان نشستشند رویارو

که با هم طعن همچشمی زنند و لاف همشانی

برونست از شمر جنات شیراز از فراوانی

حدیث خلد با شیرازیان اکنون بدان ماند

که مشت زیره زی کرمان برند از بهر کرمانی