سراسر ملک بستان شد ملک را تا که می گوید

به هر کویش دوصد جویست و در هر خانه صدخانی

سزد گر شه بدین کشور قدم را رنجه فرماید

که شه جانست و کشور تن نپاید تن به بی جا نی

به چم لختی درین بستان که داد عیش بستانی

شه ار آید سوی شیراز هر خشت دیار او

برآرد بایزیدآسا ز شادی بانگ سبحانی