به چم لختی درین بستان که داد عیش بستانی

سزد گر شه بدین کشور قدم را رنجه فرماید

که شه جانست و کشور تن نپاید تن به بی جا نی

سراسر ملک بستان شد ملک را تا که می گوید

شه ار آید سوی شیراز هر خشت دیار او

برآرد بایزیدآسا ز شادی بانگ سبحانی

بغیر از نهر سلطانی که دور از شاه می سوزد