برآرد بایزیدآسا ز شادی بانگ سبحانی

سراسر ملک بستان شد ملک را تا که می گوید

به چم لختی درین بستان که داد عیش بستانی

شه ار آید سوی شیراز هر خشت دیار او

بغیر از نهر سلطانی که دور از شاه می سوزد

ندیدم نهرکانونی نماید آب نیرانی

شها با دست چون دریا سوی این نهر گامی زن