ندیدم نهرکانونی نماید آب نیرانی

شه ار آید سوی شیراز هر خشت دیار او

برآرد بایزیدآسا ز شادی بانگ سبحانی

بغیر از نهر سلطانی که دور از شاه می سوزد

شها با دست چون دریا سوی این نهر گامی زن

که تا آبش بیفزاید چو سیل از ابر نیسانی

به هر جا هست نهری سوی بحر آید عجب نبود