تو خود نتیجه عشقی پی دلیل مگرد

بکش چراغ چو خندید صبح نورانی

گرفتم آنکه نتیجه است عشق و عقل دلیل

دلیل را چه کنی چون نتیجه را دانی

که نزد اهل دل این دعوی است برهانی

امل سراب غرورست زینهار بترس

که نفس گول تو غولی بود بیابانی