شها تویی که از آن سوی طاق کیوانست

که در محامد او عقل کرده حسانی

به روز کینه که پیکان ز خون نماید لعل

ز خاک خیزد تا حشر لعل پیکانی

رواق شوکت تو از بلند ایوانی

به طلعت تو کند خاک تیره خورشیدی

به هیبت تو کند آب صاف سوهانی