رواق شوکت تو از بلند ایوانی

به روز کینه که پیکان ز خون نماید لعل

ز خاک خیزد تا حشر لعل پیکانی

شها تویی که از آن سوی طاق کیوانست

به طلعت تو کند خاک تیره خورشیدی

به هیبت تو کند آب صاف سوهانی

به روز میدان ببر زمانه او باری