به طلعت تو کند خاک تیره خورشیدی

ز خاک خیزد تا حشر لعل پیکانی

شها تویی که از آن سوی طاق کیوانست

رواق شوکت تو از بلند ایوانی

به هیبت تو کند آب صاف سوهانی

به روز میدان ببر زمانه او باری

به صدر ایوان ابر ستاره بارانی