راست گویم که مرا نیز بدین زهد و ورع

دلبری دید دلم رشک گل از رعنایی

شور صد سلسله دل طره اش از طراری

نور صد مشعله جان غره اش از غرایی

برد گامی دو سه همراه خود از زیبایی

گفتم از مادر آن ترک روم پرسم باز

که اگر ماه نیی مه بچه چون میزابی