گفتم از مادر آن ترک روم پرسم باز

نور صد مشعله جان غره اش از غرایی

راست گویم که مرا نیز بدین زهد و ورع

برد گامی دو سه همراه خود از زیبایی

که اگر ماه نیی مه بچه چون میزابی

دل ندانم به چه مکرش به سوی خانه کشید

میکی پیش نهادش چو گل از حمرایی