برد گامی دو سه همراه خود از زیبایی

شور صد سلسله دل طره اش از طراری

نور صد مشعله جان غره اش از غرایی

راست گویم که مرا نیز بدین زهد و ورع

گفتم از مادر آن ترک روم پرسم باز

که اگر ماه نیی مه بچه چون میزابی

دل ندانم به چه مکرش به سوی خانه کشید