مستی آغاز نهادند به صد رسوایی

دل ندانم به چه مکرش به سوی خانه کشید

میکی پیش نهادش چو گل از حمرایی

من نشستم به کناری دل واو مست شدند

دل سر آورد به گوشم که به جان و دل شاه

که مرا در بر این ترک خجل ننمایی

خواهم از لاف وگزافش بفریبم امروز