که مرا در بر این ترک خجل ننمایی

من نشستم به کناری دل واو مست شدند

مستی آغاز نهادند به صد رسوایی

دل سر آورد به گوشم که به جان و دل شاه

خواهم از لاف وگزافش بفریبم امروز

که مرا وحشت شب می کشد از تنهایی

این سخن گفت و ز جا جست و به کرسی بنشست