این سخن گفت و ز جا جست و به کرسی بنشست

که مرا در بر این ترک خجل ننمایی

خواهم از لاف وگزافش بفریبم امروز

که مرا وحشت شب می کشد از تنهایی

رو به من کرد که کو چنگی و چون شد نایی

خیز و خدام مرا گو که بیارند به نقد

یک دو رقاص و دو سارنگی و یک سرنایی