خاص خود دار مرا تا نشوم هرجایی

نام رقص و دف و کبک و بره آن مه چو شنید

جست بربست به خدمت کمر جوزایی

به دلم گفت که ای خواجه با خیل و حشم

دل امیرانه ببوسیدش و گفت از سر کبر

غم مخور بندگی ماست به از مولایی

پس به من کرد اشارت که چنین نیست حکیم