غم مخور بندگی ماست به از مولایی

به دلم گفت که ای خواجه با خیل و حشم

خاص خود دار مرا تا نشوم هرجایی

دل امیرانه ببوسیدش و گفت از سر کبر

پس به من کرد اشارت که چنین نیست حکیم

جستم از جاکه چنینست که می فرمای

دل بخندید نهانی به من و بار دگر