پس به من کرد اشارت که چنین نیست حکیم

خاص خود دار مرا تا نشوم هرجایی

دل امیرانه ببوسیدش و گفت از سر کبر

غم مخور بندگی ماست به از مولایی

جستم از جاکه چنینست که می فرمای

دل بخندید نهانی به من و بار دگر

رو بدوکرد که ای ساده رخ یغمایی