دل برو خفت چو ماری که زند حلقه به گنج

که کسی جفت ندیدست بدان یکتایی

نرم چون برک گل از تازگی و شادابی

صاف چون قرص مه از روشنی و رخشایی

یا بر آنسان که مگس بر طبق حلوایی

گفتم ای دل چو رسد نوبت من زین خرمن

جهدکن تا قدری کیل مرا افزایی