گفتم ای دل چو رسد نوبت من زین خرمن

صاف چون قرص مه از روشنی و رخشایی

دل برو خفت چو ماری که زند حلقه به گنج

یا بر آنسان که مگس بر طبق حلوایی

جهدکن تا قدری کیل مرا افزایی

گفت دیوانه مشو دیده ز مهتاب بدوز

وقت آن نیست که مهتاب به گز پیمایی