گفت دیوانه مشو دیده ز مهتاب بدوز

یا بر آنسان که مگس بر طبق حلوایی

گفتم ای دل چو رسد نوبت من زین خرمن

جهدکن تا قدری کیل مرا افزایی

وقت آن نیست که مهتاب به گز پیمایی

تو برو توبه کن از جرم که با دامن پاک

رخ به خاک قدم شاه جهان بان سایی