تو برو توبه کن از جرم که با دامن پاک

جهدکن تا قدری کیل مرا افزایی

گفت دیوانه مشو دیده ز مهتاب بدوز

وقت آن نیست که مهتاب به گز پیمایی

رخ به خاک قدم شاه جهان بان سایی

خسرو راد محمدشه عادل که بود

ختم شاهان جهانبان ز جهان آرایی