رخ به خاک قدم شاه جهان بان سایی

گفت دیوانه مشو دیده ز مهتاب بدوز

وقت آن نیست که مهتاب به گز پیمایی

تو برو توبه کن از جرم که با دامن پاک

خسرو راد محمدشه عادل که بود

ختم شاهان جهانبان ز جهان آرایی

شهریاری که به مهر رخ جان افروزش