خفته برهم چو ملخ شصت تن از بیجایی

چون بود دور تو مگذار که چون ساغر می

دل پر از خون شودم زین فلک مینایی

خانه یی هست مرا تنگ تر از دیده مور

خسروا از مدد همت و لطف تو کنون

چشم دارم که به مرسوم قدیم افزایی

تا کند از مدد غاذیه در فصل بهار