دل پر از خون شودم زین فلک مینایی

پادشاها تو به تحقیق شناسی که مرا

هست در قاف قناعت صف عنقایی

چون بود دور تو مگذار که چون ساغر می

خانه یی هست مرا تنگ تر از دیده مور

خفته برهم چو ملخ شصت تن از بیجایی

خسروا از مدد همت و لطف تو کنون