چون بود دور تو مگذار که چون ساغر می

همه دل نرم شود سنگ بدان خارایی

پادشاها تو به تحقیق شناسی که مرا

هست در قاف قناعت صف عنقایی

دل پر از خون شودم زین فلک مینایی

خانه یی هست مرا تنگ تر از دیده مور

خفته برهم چو ملخ شصت تن از بیجایی