هست در قاف قناعت صف عنقایی

ابر مهر تو اگر سایه به کوه اندازد

همه دل نرم شود سنگ بدان خارایی

پادشاها تو به تحقیق شناسی که مرا

چون بود دور تو مگذار که چون ساغر می

دل پر از خون شودم زین فلک مینایی

خانه یی هست مرا تنگ تر از دیده مور