ولیکن دست دوران پای بند محنتش دارد

ز سنگ خاره برخیزد گرانیهای خارایی

حبیب از جان شها چون در و صفت بر زبان راند

سزد کز لفظ وی طوطی بیاموزد شکرخایی

چه باشد کز ره احسانش بند ازپای بگشایی

الا تا نشوه صهبا ز لوح دل فرو شوید

نقوش محنت و غم را به گاه مجلس آرایی