الا تا نشوه صهبا ز لوح دل فرو شوید

سزد کز لفظ وی طوطی بیاموزد شکرخایی

ولیکن دست دوران پای بند محنتش دارد

چه باشد کز ره احسانش بند ازپای بگشایی

نقوش محنت و غم را به گاه مجلس آرایی

ز ذکرت دوستاران را شود کیفیتی حاصل

که از خاطر برد کیفیت تاثیر صهبایی