چه باشد کز ره احسانش بند ازپای بگشایی

حبیب از جان شها چون در و صفت بر زبان راند

سزد کز لفظ وی طوطی بیاموزد شکرخایی

ولیکن دست دوران پای بند محنتش دارد

الا تا نشوه صهبا ز لوح دل فرو شوید

نقوش محنت و غم را به گاه مجلس آرایی

ز ذکرت دوستاران را شود کیفیتی حاصل