که بی زال تخت بزرگی مباد

ز یک روی گیتی مرو را سپرد

ببوسید روی زمین مرد گرد

ازان پس چنین گفت فرخ قباد

به یک موی دستان نیرزد جهان

که او ماندمان یادگار از مهان

یکی جامه شهریاری به زر