ز یک روی گیتی مرو را سپرد

وگر چند روی زمین تنگ نیست

سرش را بیاراست با تاج زر

همان گردگاهش به زرین کمر

ببوسید روی زمین مرد گرد

ازان پس چنین گفت فرخ قباد

که بی زال تخت بزرگی مباد