نامت چو رود همه زبانم

تا پیش تو روی بر زمینم

می پنداری بر آسمانم

وصفت چو کنند، جمله گوشم

هر چند که سوخت است صبرم

هر چند که زار و ناتوانم

بنشینم و خو کنم به هجران