مگر که دوست گذشتست از سر اقرار

صبا چه گفت به بلبل زبیوفائی گل

که همچو اخگر آتش فشان شد از منقار

مگر که یار شکسته است ساغر پیمان

فغان ز دست شکنهای طره مشکین

امان ز دست ستمهای نرگس بیمار

بعهد آن یک بی نصیبم آزارام