بر یاد تو چون ز دل کشم آهی

گوئی تو، که وحشی بیابانم

بودم نبود چو جان بی جسمی

دور از تو ببین که جسم بی جانم

در تیره شبان چو ماه تابانم

هر چند که بی زبان سخن سازم

هر چند که بی زبان سخن دانم