آن هم ز حرص مردم دیده ما ناگوار شد

حسن از عمل نتیجه شرم است و بازگشت

نی هر که خون چکاند ز رخ شرمسار شد

جز با گریستن مژه ای در جهان نبود

هر چند دست و پا زدم، آشفته تر شدم

ساکن شدم در میانه دریاکنار شد

عرفی بسی ملاف که بر چرخ تاختم