به عهدم چنان عافیت مرد زود

که اندیشه غم دماغم نخورد

دو صد شیشه خون از دماغم چکید

که مرهم شرابی ز داغم نخورد

که نو باوه نخل باغم نخورد

شب غم چنان تلخ بر من گذشت

که پروانه دود چراغم نخورد