هنوز بی خبر از ته پیاله دوشند

اگر ز دیر برندت به طوف کعبه، مباد

امید و یاس در این کوچه دوش بر دوش اند

هزار شیشه تهی گشت و تنگ حوصله گان

چه محنت آورد آن جمع را به ناله که تو

به ریشه دلشان می خلی و خاموشند

فغان ز عادت عرفی که تا تو دشمن جان