به خاک قافله ها سینه مال می گذرند

طبایعی که بهم ساختند هموارند

نبرد بخت سیه شهرت از سخن سنجان

که زیر سرمه چو خط ناله شب تارند

چو سایه هیچ متاعان عجب گرانبارند

ز شغل مزرع بی حاصلی مگوی و مپرس

خیال می دروند و فسانه می کارند