چو سایه هیچ متاعان عجب گرانبارند

نبرد بخت سیه شهرت از سخن سنجان

که زیر سرمه چو خط ناله شب تارند

به خاک قافله ها سینه مال می گذرند

ز شغل مزرع بی حاصلی مگوی و مپرس

خیال می دروند و فسانه می کارند

خموش باش که مرغان آشیانه لاف