خیال می دروند و فسانه می کارند

به خاک قافله ها سینه مال می گذرند

چو سایه هیچ متاعان عجب گرانبارند

ز شغل مزرع بی حاصلی مگوی و مپرس

خموش باش که مرغان آشیانه لاف

به هر طرف نگری پرگشای منقارند

ز خودسران تعین عیان نشد بیدل