آفاق کهسارست و سنگم بر ترازو می زند

داغم مخواه ای انتظار از تهمت افسردگی

تا یاد نشتر می کنم خون در رگم هو می زند

یا رب کجا تمکین فرو شد کفه قدر شرر

بیدل گران افتاده است از عاجزی اجزای من

رنگی که پروازن دهم چون شمع بر رو می زند