تا یاد نشتر می کنم خون در رگم هو می زند

شکل دویی پیدا کنم تا چشم بر خود واکنم

هر سور ه تمثال من آیینه او می زند

داغم مخواه ای انتظار از تهمت افسردگی

یا رب کجا تمکین فرو شد کفه قدر شرر

آفاق کهسارست و سنگم بر ترازو می زند

بیدل گران افتاده است از عاجزی اجزای من