شکل دویی پیدا کنم تا چشم بر خود واکنم

ماسوره چون بی رشته شد بیرون ماکو می زند

پست و بلند قصر ناز از هم ندارد امتیاز

آن چین مایل از جبین پهلو بر ابرو می زند

هر سور ه تمثال من آیینه او می زند

داغم مخواه ای انتظار از تهمت افسردگی

تا یاد نشتر می کنم خون در رگم هو می زند