آن چین مایل از جبین پهلو بر ابرو می زند

تا آمد و رفت نفس می بافت وهم پیش و پس

ماسوره چون بی رشته شد بیرون ماکو می زند

پست و بلند قصر ناز از هم ندارد امتیاز

شکل دویی پیدا کنم تا چشم بر خود واکنم

هر سور ه تمثال من آیینه او می زند

داغم مخواه ای انتظار از تهمت افسردگی