تا آمد و رفت نفس می بافت وهم پیش و پس

بلبل به چهچه گرتند قمری به کوکو می زند

تا چرخ و انجم ثابت است از خلق آسایش مجو

اندیشه داغ پلنگ آتش به آهو می زند

ماسوره چون بی رشته شد بیرون ماکو می زند

پست و بلند قصر ناز از هم ندارد امتیاز

آن چین مایل از جبین پهلو بر ابرو می زند